gözkapaklarım, ağır ağır açılıp kapanan yekpare kalas kapılar gibi toz içinde.
yivli bir mutluluk hasıl olmuş bana, nedense kimse bişey söylemiyor...
ellerim elektrikli testereye benziyor gitgide.
susuyorum tam 3 kere
günde 3 kere gökyüzüne bakıyorum
üç kere su içiyorum.
ışık, çıplak vücuduma vurduğunda görüyorum ki;
yalnızlık terasları daha da belirir olmuş.
bekliyorum.
