denizaltı tarlasında çocuklar [seymour glass için]

ve eski pisliklerimiz dökülünce kutudan aşağı

eski neşelerimiz

flu bir bekleyişi işaret ederdi zaman

atlar vardı

ve biz fragmanlardan fraktallara giden yolda yalnız başımızaydık

artık

kelimeler döken bir trenden sarkardık geceleri

ellerimiz ve yanaklarımızda rüzgar

üzüntü ve üzgünlük tarlalarının kokusu gelirdi burnumuza

alışırdık bilmeden

kulaklarımızı ve ellerimizi hissetmeden koşardık kartopu savaşlarından

elli metre var yoktu

çocuktuk

keder dediğinde birisi gülümserdik

ağaç dediğinde tırmanır

dudak dediğinde durup kalır

sonra öperdik utanıp

düşünmeden yemeden içmeden erkekten kadından bi haber

alık bir alkışa yaslardık nefsimizi

koyu renk şemsiye açardık başımıza

bilmekten uzak

bela gibi

su içer

batık gemilerden bahseder

atları severdik

kulaç mesafesiydi yalnızlık

koltuk altlarımızda katlanmış birer gazete gibi...

zile basıp kaçan balıklardık

denizaltılardan kaçıp okyanuslara sığınan

ve mültecisiydik

uyuyakaldığımız ev gezmelerinin

sormak ve durmak nedir bilmediğimiz zamanlarda

okyanuslar

bulutlu günler

solucanlar

terleyen bıyıklar

atlar

ve acıyan memeler kadar temizdik.