mevsimler bir atın sırtında akıp gidiyor;
yerdeki ekmekleri toplayan masal kahramanları
doymak nedir bilmeden saldırıyorlar şarkılara
kakasını yapan bir kelebeğe rastlıyorum arkadaki yel değirmeninde
kurumuş yapraklar gibi uçuşup konuyor hayaller burnumun ucuna
gıdıklanan benliğim nefis bir rüzgara kaptırıyor ellerini
varoluş kaygıları etrafa saçılıyor porselen bir kumbaradan paramparça aşağı
(arkası yarın)
2 Şubat 2011 Çarşamba
27 Ocak 2011 Perşembe
bulut rengi atın karanlığında

tüm ışıklar söndüğünde
benimle başbaşa kaldım ve düşündüm;
kışlar daha soğuk ve niteliksizken
koşular hep aynı yöne olmasın istedim
istedim ki anahtarı çevirdiğimde gökyüzü kapansın üstüme
istedim ki adım attığım kaldırımlar uçurum kenarında olsun
hazzın gücü karanlıkta bana boyansın
korkular geçsin içimden bulut rengi atların sırtında
yelesinde kaos, kum ve ilk defa.
25 Ocak 2011 Salı
güzel bir geceden sabaha...

kalabalık yolları kendime dert edinmeden daha önceleri
kitaba, yerden bir selama, maviye ve kalbe
koyu mu koyu bir mühür diledim aşk adına.
elektrik hep aynı çekiciliğinde yollandı fraktallara
sonra domates bahçeleri döküldü kadrajlardan aşağı.
kağıt, kaygan ve tüylü zeminde yapışıp kaldığında
uçuşan tek şey mürekkep saydamlığında kalabalıklardı.
kalbe, ete, çamura, bavula, ayalara ve cigaraya yürüyen
dalga dalga okyanuslardan balinalardı.
18 Ocak 2011 Salı
masa[l]da bir parça kumaş
hoşçakal "eski", hoşçakal "yarın"bir intihar mektubu "şimdi".
yeşil bir kitap yazısı ve kalemkutusu mürekkep yüklü bir adam.
(rüzgardaki ağacın kokusu derinliğe gönderme)
tumturaklı bir para sayma makinesi ilkbahar,
akılda travmalar.
haritadaki tüm ışıklar sönük ve
kaplumbağa evinde mutlu.
herzamanki kahve geceye kalmış,
son kuşet gitmiş, kadınlar elde edilmiş,
beklemek sinmiş ellere.
koca bi boşluğa çıkınca hayat,
fünye farz.
sünnet kesik yemiş, yedek kulübesinde bir telaş.
"ulan" havalanmış gökyüzünde.
benim tek günışığım, kesici takımlar.
yine aynı hareketlerde "sihirbaz".
9 Ekim 2010 Cumartesi
hasat zamanı

gözkapaklarım, ağır ağır açılıp kapanan yekpare kalas kapılar gibi toz içinde.
yivli bir mutluluk hasıl olmuş bana, nedense kimse bişey söylemiyor...
ellerim elektrikli testereye benziyor gitgide.
susuyorum tam 3 kere
günde 3 kere gökyüzüne bakıyorum
üç kere su içiyorum.
ışık, çıplak vücuduma vurduğunda görüyorum ki;
yalnızlık terasları daha da belirir olmuş.
bekliyorum.
21 Ağustos 2010 Cumartesi
şimdiki zamanın geçmişi
yalanlar, riyakarlıklar ve çiftleşmeler üzerine kurulu dünyadan bıktığımı anladığımda yaşım 26'dan 27'ye su alıyordu. kemikleşmiş huyların yaydığı radyasyon öylesine susturuyordu ki beni suların ortasında bibaşıma avazım ölçüsünde anıra anıra bağırıp ağlamak istiyordum.
şimdiki zamanın cinneti, ucu belirsiz bi tren bileti kadar yakındı oysaki...
şimdiki zamanın cinneti, ucu belirsiz bi tren bileti kadar yakındı oysaki...
21 Temmuz 2010 Çarşamba
itiraf çileğini ısırdım üç gece önce...

tadı ekşimsiydi nedense ve ben candaş olarak uzunca zamandır hissetmediğim şeyleri hissettim. henüz olgunlaşmamış goruklar gibi bir yalnızlık kaplamıştı içimi.
komik ve iç acıtıcıydı havası.
o, hep etkilemişti esasında beni ve yalnızlığımı.
itiraf sözcüğü fırlar fırlamaz dudaklarımdan, kurbağa yağmaya başladı o an evin tavanından; önce iri ve duygusal olanlar, ardından çocuksu ve herşeyi boşvermişler düştü tepemize.
soru işaretleri sevmek için neden bu kadar büyük diye düşünmeye başladım:
derimin rengi kahverengiden kırmızıya,
karıncalar tarım toprağından magmaya,
bacalar kiremit renginden siyaha,
zebralar savan ikliminden musona koşarken pahabiçilmez bir zamanda kıpırtısız, kalakalmıştık.
ilerleyiş, şaşırtıcı biçimde yön değiştirdi ve mutluluk hasıl oldu evrene.
18 Temmuz 2010 Pazar
15 Mayıs 2010 Cumartesi
kurgunun çekiciliği üzerine...
tedirgin eden bir mesaj tonu vardı kadının parmaklarında,adam yataktan yeni doğrulmuş ve kahvaltısını çoktan yapmıştı ki;
kalb çekmeceleri açılıp kapanmaya,
kedi tiktakları daha da rahatsız edici hale gelmeye,
demir gürültüleri banyo duvarlarını sarsmaya,
anjiyo görüntüleri kana haber bültenlerini meşgul etmeye başlamıştı.
duygular hormonlardan ibaretti ve yaşam bulduğu vücutlarda hareketleri büyüleyiciydi.
zaman geçip te soru katarları sıkça uğrar olunca odanın evrenine terketme başgösterirdi ve nitekim öyle de oldu:
sarkaç dile değdiğinde kimin gözünden bir damla yaş gelir?
kucağın mitolojide yeri var mıdır?
dudak ve sözcük ata mirası mıdır evrene?
bu salınan kaçıncı taydır sokağa?
dibek kuşu hangi piçi y[üzmektedir] yine?
8 Mayıs 2010 Cumartesi
cinder and smoke
kıpırtının içinde bir sessizlik olursa bil ki maviye yük binmiştir. elin hem içi hem de dışı tilki gibi kurnazdır aslında. aslında hayat bize verdiklerinden çok aldıkları ile ilgilidir, onlar sayesinde yoluna devam eder.kibir ve kibrit arasındaki ölümcül benzerlik gibi yaşamlarımız da hep o ince "kırmızı" çizgide seyreder...
"yük binen mavide yaşam
ağır ve içten
zevk, katlanılabilecek seviyede acıya sahip
acının üste çıktığı zamanlarda paranoya hakim evrene."
"beklemek" bir ata mirası gibi tozlu ve güçlü bende. bedenim hafifçe soluk alıp verirken bile alışılamayan anlaşılamayan bir bulutun gölgesinde. biliyorum kıyılar çok uzak değil, her ne kadar bindiğim kayığı tanımasamda, her ne kadar ellerim titrese, göğsüm sıkışsa da.
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)